แผนงานสร้างเสริมวัฒนธรรมการอ่าน Reading Culture Promotion Program

ได้รับการสนับสนุนจาก สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
ลืมรหัสผ่าน

ชุมชนคนรักการอ่าน

ประชาชนชาวเสื้อ

ประชาชนชาวเสื้อ

 

       ในห้องแคบๆ ที่เต็มไปด้วยสิ่งของที่เก็บไว้รอโอกาสที่จะนำออกไปใช้อีกครั้ง  ที่ต้องกล่าวเช่นนั้นก็เพราะ ครั้งหนึ่ง พวกเขาเหล่านั้นเคยเป็นที่ชื่นชอบ ชื่นชมว่างดงาม น่ารัก มีประโยชน์กันทั้งนั้น และ ณ วันนั้น ทุกท่านได้ชูคออยู่ในที่ที่แสดงให้สาธารณชนได้ชมโฉมได้ชัดเจน ใกล้ชิด

                แต่วันนี้ เกิดอะไรขึ้นกับสิ่งเหล่านั้น  ทำไมเจ้าสิ่งเหล่านั้นจึงต้องถูกเก็บไว้ในที่อับชื้น ไร้คนชื่นชม  แต่กลับจะเป็นภาระให้กับเจ้าของต้องหนักใจว่า จะทำอะไรกับพวกเขาเหล่านั้นดี  จะให้ผู้อื่นก็รู้สึกเสียดายเพราะกว่าจะได้มาก็ต้องเสียเงินเป็นจำนวนมาก หรือเป็นของที่รักมากจนไม่อยากให้ใคร แต่จะใช้ก็ไม่อยู่ใน Trend เสียแล้ว  และอีกหลากหลายเหตุผล จนทำให้สิ่งของเหล่านั้นเหมือนคนหมดอำนาจวาสนา ถูกทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี เช่นเดียวกับบรรดาเสื้อที่แขวนอยู่ในห้องนั้นด้วย ต่างก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน

                บรรดาเสื้อประมาณ  20  ตัวที่แขวนอยู่ที่ราวผ้าที่ติดอยู่กับฝาผนังด้านหนึ่ง  เสื้อเหล่านั้นดูจะหม่นหมองด้วยฝุ่นละออง จนทำให้สีหม่นหมองลงไป  อีกทั้งความแออัดทำให้สไตล์ หรือ look ที่เคยดูเท่ห์ สง่างาม ก็ลดน้อยถอยลงไป  แต่บางตัวก็ยังมีเค้าลางของความเท่ห์ ความสวยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เหมือนเดิม

                ในหมู่ของเสื้อเหล่านั้น จะมีเสื้อยืดโปโลสีขาวตัวหนึ่งซึ่งดูสไตล์ที่เป็นวัยรุ่นทีเดียว มีลักษณะที่ดี และยังมีความเข้มแข็งแฝงอยู่พอสมควร เธออาจจะเป็นวัยรุ่นกว่าใคร จึงได้ส่งเสียงตัดพ้อขึ้นมาก่อนคนอื่นว่า  “นี่มันอะไรกันนี่ เมื่อปีที่แล้วฉันเป็นที่นิยมชมชอบมากเลย เกือบทุกวันหยุดฉันจะต้องได้รับใช้เขาเสมอ และได้รับการชื่นชมจากเขาเสมอว่า สวมใส่สบาย แล้วก็ทำให้เขาดูดี แต่นี่พอเราสีหมองลงหน่อยเดียว แทนที่จะปรับปรุงให้สภาพเราดีขึ้นแล้วจะได้ใช้เราต่อ กลับไม่ยอมทำ กลับปล่อยให้เราอยู่ในสภาพไร้ค่าเช่นนี้ได้ยังไง ทั้งๆ ที่สภาพทั่วไปยังดีอยู่เลย ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

                “โอ๊ย! คุณเสื้อยืดที่รัก คุณเพิ่งมาอยู่เพียงปีเดียวยังบ่นขนาดนี้ แล้วพวกเราล่ะอยู่กันมาไม่น้อยกว่า 2 ปีทั้งนั้น ยังไม่บ่นเลย”  เสื้อแจ็กเก็ตตัวหนึ่งใน 2 ตัวกล่าว พร้อมทั้งบรรยายต่อ เพื่อจะบอกให้เสื้อยืดนำเรื่องราวของเขาไปคิดและตรึกตรองดู เผื่อจะทำให้มีความรู้สึกดีขึ้น

                “คุณรู้ไหม เราเป็นใคร มาจากไหน  เราเป็นของที่เขาได้มาจากประเทศจีน  ณ เวลานั้น เขาเห็นประโยชน์จากเราว่าที่ประเทศจีนเป็นเมืองหนาว  ดังนั้น เสื้อกันหนาวจากประเทศจีนย่อมจะใช่ได้ผลดีแน่ๆ อีกทั้งราคาก็ไม่แพง  พวกเราจึงได้รับใช้บรรดาลูกๆ ของเขาอย่างมีคุณค่าที่สุด  แต่เมื่ออยู่ต่อมา บรรดาลูกๆ เขาเจริญวัยขึ้น เป็นวัยรุ่น พวกเขาไม่ต้องการเสื้อแจ็กเก็ตลักษณะคร่ำครึอย่าเราอีกต่อไป  เขาหันไปใช้เสื้อวอร์มแบบที่วัยรุ่นในยุคนี้เขาใช้กัน...”  แจ็กเก็ตพูดยังไม่ทันจบ เสื้อวอร์มสีสันต่างๆ ก็ขอร่วมวิจารณ์ด้วยทันที

 

-2-

                “พวกเราเองไงล่ะ  ตอนนั้น พวกเขาใช้เราเกือบทุกวันเลย ทั้งหนาวและไม่หนาวก็ตาม เพราะได้มาใหม่ และอยู่ใน trend ของวัยรุ่น  ใช้งานพวกเราจนอยู่ในสภาพนี้แหละ”  ก็เป็นความจริง เสื้อวอร์ม  3 ตัว อยู่ในสภาพที่ชำรุดและทรุดโทรมกว่าเสื้อตัวอื่นๆ อย่างมาก  แต่ก็อดไม่ได้ที่เสื้อวอร์มจะแสดงความรู้สึกอีกว่า

                “แต่พวกเขาไม่น่าจะปล่อยทิ้งพวกเราไว้อย่างนี้เลย  เรารับไม่ได้จริงๆ”

                “โถ..คุณ  เรื่องนี้เป็นสัจจะธรรมที่ของใหม่ย่อมเป็นที่ชื่นชมแทนที่ของเก่าซึ่งจะถอยไปเพราะความเก่าและแก่  และที่สำคัญไม่อยู่ในสมัยนิยม ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาไม่สามารถใช้เราอยู่ได้  เราต้องเห็นใจเขา  สิ่งนี้พวกเรา คือ เสื้อสตรีทราบดี  คุณจะเห็นว่าพวกเราบรรดาเสื้อสตรีทั้งหลายยังอยู่ในสภาพดี แต่ด้วยแฟชั่น หรือ สมัยนิยม เราเข้ากับเขาไม่ได้แล้ว เราก็ต้องยอมถอยเพราะเราปรับปรุงตัวเองไม่ได้ เราก็ต้องยอมรับสภาพ”  เสื้อสตรีชี้แจงอย่างเข้าใจชีวิต

                แต่เสื้อสตรีผ้าฝ้ายที่เป็นแบบเรียบคอกลมโต้แย้งกลุ่มสตรีแฟชั่นว่า  “ดิฉัน คงไม่อยู่ในกรณีของพวกคุณหรอกนะ เพราะดิฉันเข้าได้ทุก trend ใครมาใครไปฉันก็อยู่ได้เสมอ  แต่ฉันต้องมาอยู่รวมกับพวกคุณก็ด้วยเหตุผลที่ว่าเธออ้วนจนไม่สามารถจะสวมฉันได้ จึงเก็บฉันไว้ รอจนกว่าเธอจะลดความอ้วนได้ไงล่ะจ๊ะ”

                “แต่เขาไม่ควรจะทิ้งคุณไว้อย่างนี้ ในเมื่อหวังจะใช้คุณอีก ก็ควรจะดูแลรักษารุณให้อยู่ในสภาพดีกว่านี้ได้  ผมว่าคุณสำคัญตัวผิดไปหรือเปล่า”เสื้อยืดขาวท้วง

                “ไม่... เพราะฉันทำความสะอาดง่าย เขาจึงไม่ต้องกังวลมาก ต้องสรุปว่า ฉันไม่เรื่องมากไง”เสื้อผ้าฝ้ายมองโลกในแง่ดี

                เสื้อเชิ้ตแขนสั้นยี่ห้อดัง ปลงกับชะตาชีวิตของตนเองอยู่เช่นกัน ก็เลยอยากทราบความคิดเห็นจากเพื่อนๆ เช่นกัน จึงถามเพื่อนๆ ว่า

                “แล้วอย่างผมนี่ล่ะ จะทำอย่างไรดี อยู่ในสภาพดีทุกอย่าง ตอนที่ซื้อมาก็ชอบพอ ชื่นชมดี  ใช้เรามาได้ระยะหนึ่งก็เริ่มวิจารณ์เราว่า เราไม่เหมาะกับท่านเสียแล้ว ทิ้งผมไว้ ไม่ใช้อยู่ระยะหนึ่ง  แล้วก็ตัดสินใจย้ายผมมาอยู่รวมกับพวกคุณ ทุกวันนี้ยังมีเสื้อเชิ้ตแขนสั้นอีกหลายตัว กำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับผม แต่พวกเขาเหล่านั้น ยังไม่ถูกย้ายมาอยู่ที่นี่ โดยเขาเปลี่ยนtrend ไปใส่เสื้อยืดแทน แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดี จริงๆ แล้วเราก็รักเขา อยากอยู่กับเขา  แต่เขาไม่ได้รักเราแล้ว ก็น่าจะมอบเราให้กับคนที่เขาจะรักเราและเห็นคุณค่าเรา เผื่อว่าพวกเราจะได้มีชีวิตที่สดใสมากกว่านี้”

                เสื้อหลายตัวเห็นด้วยทีเดียวกับข้อเสนอของเสื้อเชิ้ตแขนสั้น แต่มีกลุ่มเสื้อเชิ้ตแขนยาวและเสื้อวอร์มที่เก่าแก่และทรุดโทรมมากแล้ว ได้มีความเห็นว่า

                “ผมว่า พวกเสื้อวอร์มและเสื้อเชิ้ตแขนยาวรวมแล้วประมาณ 5 ตัวนี้ ผมว่าเก่า ทรุดโทรมมากจนจะไปให้ใครก็คงไม่อยากใช้แล้ว  ผมเห็นว่า ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็น่าจะเก็บทิ้งทำลายได้เลย ด้วย

 

-3-

ความเก่าแก่ใช้ประโยชน์ไม่ได้แล้ว เก็บไว้ก็มีแต่จะรกรุงรัง สร้างสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีให้ที่อยู่อาศัยด้วย”

                เสื้อยืดขาวก็เห็นด้วย “ผมก็เห็นด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาพี่ๆ มีความเห็นว่าเหมาสมที่จะทำอย่างนั้นเอง ก็แสดงถึงการยอมรับและพร้อมที่จะช่วยแก้ปัญหาที่มีอยู่ให้ดีขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมอย่างยิ่ง”

                เมื่อเสื้อทุกตัวต่างก็ให้ข้อมูลและความเห็นนานาทรรศนะกันไปแล้ว จึงเป็นเหมือนตัวกระตุ้นให้เสื้อลำลองผ้าฝ้ายอดรนทนไม่ไหวต้องขอเปิดเผยความในใจบ้าง

                “นี่ดิฉันฟังจากหลายๆ ตัว ก็ยังไม่อดสูใจเท่ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ที่ดิฉันพูดอย่างนั้นก็เพราะว่า ดิฉันเป็นเสื้อที่ใช้ไม่กี่ครั้ง เพราะเจ้าของเห็นว่าไม่ได้รีดไว้จึงไม่ค่อยได้ใส่  ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเธอชอบเสื้อสไตล์นี้มาก  แล้วสุดท้าย เธอก็ลืมใช้ดิฉันและลืมไปเลยว่านำดิฉันไปไว้ที่ไหน กลายเป็นผู้ที่ถูกลืมไปแล้ว ทั้งที่ยังมีคุณค่าเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ดิฉันก็ไม่รู้ว่าจะเรียกร้องด้วยวิธีใดที่จะทำให้เธอรู้ว่า เธอได้ลืมทิ้งสิ่งที่เธอพอใจไว้ข้างหลัง ดิฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะทำอย่างไรดี  ดิฉันอยากจะได้โอกาสในการที่จะกลับมามีชีวิตที่มีคุณค่าอีกครั้ง”

                “ผมมาประมวลดูแล้ว ก็เห็นว่าแต่ละตัวก็มีเหตุผลเป็นของตนเอง และมีข้อเรียกร้องของตนเอง ซึ่งผมก็เห็นด้วย และในฐานะที่ผมเป็นตัวรุ่นใหม่ที่สุด ยังมีความคึกคักมากกว่าตัวอื่นๆ จึงขออาสาเป็นผู้นำในการที่จะช่วยแก้ปัญหาในครั้งนี้ ทุกตัวเห็นด้วยไหมครับ  ถ้าเห็นด้วยจะได้ดำเนินการต่อไป”  เสื้อยืดขาวขอฉันทานุมัติจากเพื่อนๆเสื้อเก่าทั้งหมด

                ทุกตัวเห็นด้วยอย่างเป็นเอกฉันท์

                จากนั้นเสื้อยืดขาวก็ได้พยายามหาทางที่จะทำอย่างไรที่จะทำให้เจ้าของรับทราบปัญหาและรับรู้ถึงความรู้สึกของพวกเขาได้ เพราะในห้องเล็กๆ นั้น ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเลย ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

                วันนี้มีเสียงขยับสายยูกุญแจ แสดงว่ามีคนมาเปิดห้อง แสดงว่าจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นไม่มากก็น้อยอย่างแน่นอน ซึ่งทำให้บรรดาเสื้อเกิดความหวังขึ้นมาทันที

                ทันใดนั้น โชคไม่รู้ว่าดีหรือว่าร้ายก็สุดจะหยั่งรู้ได้ ก็เกิดขึ้น นั่นก็คือ เจ้าของบ้านได้นำสมาชิกใหม่มาไว้ในห้องนี้ เขาเป็นบันไดเหล็กที่สูงประมาณ  2  เมตร พับเก็บได้

                บันไดเหล็กถูกนำมาตั้งไว้ใกล้ๆ ราวแขวนเสื้อ ซึ่งเสื้อยืดขาวได้สังเกตเห็นว่าบันไดเหล็กจะเอียงๆ ชอบกล แล้วยังเอียงมาทางราวแขวนเสื้ออีกด้วย

                “นี่เสื้อทั้งหลาย ฉันทรงตัวจะไม่ไหวแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะต้องทับพวกคุณแน่ๆ เลย ฉันต้องขอโทษด้วยนะ”บันไดรีบบอก

                “ไม่เป็นไรหรอก ดีเลย ล้มลงมา จะได้ช่วยพวกเราประท้วงไปด้วยในตัว”เสื้อยืดขาวกล่าว  แต่บันไดไม่เข้าใจในสิ่งที่เสื้อยืดขาวพูดหรอก แล้วทันใดนั้นยังไม่ทันที่เสื้อยืดขาวจะได้อธิบาย

-4-

อะไร บันไดก็ล้มลงมา ราวผ้าหักหล่นลงพื้น เสื้อก็หล่นลงมากองเต็มไปหมด  แต่ด้วยเสียงโครมครามทำให้เจ้าของบ้านต้องเปิดประตูห้องเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

                เมื่อเจ้าของบ้านเข้ามาเห็นสภาพถึงกับอุทาน “ว๊าย... เต็มไปหมดเลย จะทำยังไงดี”

                ว่าแล้วบันไดก็ถูกยกขึ้นไว้ที่เดิม คราวนี้เขาขยับให้มั่นคงกว่าเดิม เพื่อจะไม่ให้เกิดการล้มลงมาอีก ซึ่งบันไดเองก็รู้สึกดี  “เอ้อ!  ค่อยดูสบายขึ้น มั่นคงดี แต่รู้สึกสงสารพี่ๆ เสื้อจังเลย ลงไปกองรวมกันหมดเลย แล้วเมื่อไรจะได้ขึ้นมาแขวนที่เดิมอีก”  บันไดยังอดคิดสงสารเสื้อไม่ได้

                เจ้าของบ้านเห็นสภาพของราวแขวนเสื้อรวมทั้งเสื้อทั้งหมด แล้วก็ทำให้คิดได้ว่า เราอย่ามาแขวนไว้อย่างนี้เลย จะทำให้สกปรกรกรุงรังไปเปล่าๆ พับเก็บใส่กล่องไปเลยจะดีกว่า

                เสื้อได้ยินเช่นนั้น ต่างก็ร้องกันระงม “ตายแล้ว  คราวนี้ยิ่งร้ายไปกว่าเดิมล่ะสิ”  เสื้อลำลองผ้าฝ้ายโวยวาย

                ส่วนวอร์มและเสื้อที่เก่าและทรุดโทรมกลับชอบใจ “เออดี จะได้เก็บพวกเราไปซะที มาแขวนไว้ทำไมใช้ก็ไม่ได้ ให้ใครเขาก็ไม่รับแล้ว นอกจากพวกที่เป็นกรรมกรที่ใช้เพื่อป้องกันแดด หรือสิ่งสกปรก”

                “ผมว่าวิธีนี้จะเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ทุกปัญหาได้รับการแก้ไข  ขอให้ทุกตัวอย่าเพิ่งโวยวาย เพราะคราวนี้เจ้าของบ้านจะมีโอกาสได้พิจารณาคุณค่าของเสื้อแต่ละตัวอีกครั้ง”  เสื้อยืดขาวเตือนสติ

                ก็เป็นไปตามที่เสื้อยืดขาวคิดจริงๆ เจ้าของบ้านได้มาเก็บเสื้อแต่ละตัว แล้วทันใดนั้นก็ทำการคัดเลือกออกเป็นกลุ่มๆ

                “เสื้อตัวนี้นึกว่าหายไปไหน ที่แท้มารวมอยู่ในนี้เอง”  ว่าแล้วก็หยิบเสื้อลำลองผ้าฝ้ายออกไว้ต่างหาก

                เสื้อลำลองฝ้ายยินดีมาก และในขณะที่เสื้อยืดขาวก็ยินดีด้วยและปลื้มใจที่ความคิดของเขานั้นใช้ได้ผลจึงพูดกับเสื้อลำลองว่า

                “เห็นมั้ย ผมว่าแล้วให้ใจเย็นๆ ผมยินดีด้วยนะ ลาก่อนนะครับ”  เสื้อวืดกล่าวเหมือนกับรู้ชะตากรรมว่าจะต้องแยกจากเสื้อลำลองอย่างแน่นอน

                “ขอบคุณมากนะ คุณเสื้อยืด”เสื้อลำลองกล่าว

                แล้วนอกนั้นทุกตัวถูกพับอย่างเรียบร้อย กองตั้งไว้ เพื่อรอบรรจุลงในกล่อง

                เสื้อผ้าฝ้ายซึ่งคาดหวังว่าจะได้รับการคัดออกไปรอไว้ใช้เมื่อยามผอมลงนั้น ก็รู้สึกผิดหวังมากเช่นกัน คร่ำครวญกับตัวเองว่า  “เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร คุณเคยชอบฉันไม่ใช่เหรอ คุณเคยบอกว่าอยากจะเก็บไว้ก่อนไงล่ะคะ คุณลืมไปแล้วเหรอ คุณคงมีเสื้อใหม่ที่ชอบมากกว่าใช้ไหมคะ ถึงลืมฉัน นี่ถ้าคุณไม่มีตัวใหม่ คุณจะไม่มีทางลืมฉันได้หรอก ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นเสื้ออะไรนะ”

 

-5-

                เสื้อยืดขาวต้องปลอบโยน “อย่าคิดมากเลย เราต้องยอมรับว่าถ้าเราเก่าแล้ว เขาก็ต้องหมดความต้องการเป็นธรรมดา เพราะจะไปทำให้บุคลิกของเขาเสียไปด้วย  ฉะนั้น ถ้าเรารักเขาเราต้องมีเหตุผล และยอมรับความจริงให้ได้นะคะ”

                เสื้อผ้าฝ้ายรับคำและนิ่งเงียบรับสภาพโดยดุษฎี

                และแล้วทุกตัวก็ลงไปอยู่ในกล่องเสื้อผ้าที่ได้ใส่เสื้อผ้าจำนวนหนึ่งไว้แล้ว และปิดฝาอย่างเรียบร้อยเก็บไว้ในห้องเดิม

                บรรดาเสื้อที่อยู่ในกล่องมาก่อนเมื่อเห็นสมาชิกใหม่ก็หัวเราะกันคิกคัก แล้วใช้คำพูดเย้ยหยันว่า “เสื้อที่หมดคุณค่ามาอยู่รวมกันกับเราอีกแล้ว”และแล้วเขาก็เริ่มทำสีหน้าจริงจังเหมือนผู้ที่รู้ซึ้งถึงวงจรชีวิตนี้เป็นอย่างดี จึงกล่าวปลอบผู้ที่มาใหม่ว่า  “นี่แหละ คือ วัฏจักรของสิ่งของในโลก  มีใหม่  แล้วก็มีเก่า  มีคุณค่า  แล้วก็หมดคุณค่า  ยกเว้นของโบราณหรือของสะสมได้  ณ วันนั้นชีวิตเราจะมีคุณค่าไปตลอดกาล  แต่ก็คงไม่ใช่เรา”

                ดูเสื้อทุกตัวจะทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว  แม้แต่เสื้อยืดขาว ซึ่งดูจะมีวัยอ่อนที่สุด ก้ยังต้องยอมรับ  เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ อีกเลย ปล่อยให้เป็นไปตามเวรกรรม  หรือวิถีแห่งกรรม  ใครทำกรรมดีหรือชั่ว อย่างไร

                นานพอสมควรที่ไม่ได้ยินเสียงขยับสายยู วันนี้เขาจะทำอะไรล่ะ อะไรบ้างในห้องเล็กที่จะได้ออกไปแสดงคุณค่าของตน  บรรดาเสื้อในกล่องไม่คาดคิดว่าจะเป็นตนเอง เพราะตระหนักดีว่า วันใดที่อยู่ในกล่องก็มักจะถูกลืมยาว

                แต่ทันใดนั้น ก็ได้รู้สึกว่า กล่องถูกขยับออกไปจากห้องเล็ก แล้วก็ได้ยินเสียงปิดสายยูอีกครั้ง  นั่นแสดงว่า พวกเขาจะถูกนำไปใช้ประโยชน์อีกครั้งหนึ่งแล้ว

                บรรดาเสื้อที่ใหม่สดกว่าจะดี๊ด๊ากันเต็มที่  “ต้องมีคนเห็นคุณค่าของพวกเราแน่ๆ เราจะเฉิดฉายสู่สายตาคนทั่วไปอีกครั้งหนึ่งแล้ว ดีใจจัง”

                “อย่าดีใจไปเลย เธอสดใหม่ก็จริงแต่ถ้าผู้ต้องการเขาสวมใส่ไม่ได้ ก็ป่วยการ เธอเคยได้ยินไหม ตัวนี้สวยจังแต่ใส่ไม่ได้”เสื้อบางตัวเตือนสติ “บางทีเสื้อเก่าไปพบกับคนที่เขาพอใจจริงๆ และเป็นคนที่มีวิธีการทำความสะอาด เขาอาจจะเห็นคุณค่า แล้วไปทำให้ดีเหมือนใหม่ก็ได้  ฉะนั้น อย่าสบประมาทกันไม่ได้ ของพรรค์นี้มันอยู่กับความพอใจของผู้เลือก”

                ข้อคิดดังกล่าวชะงัดนัก  ทำเอาเสื้อทุกตัวนิ่งสนิท และปล่อยให้เป็นไปตามชะตาชีวิต ฟ้าลิขิต

                สุดท้าย พวกเขาถูกนำออกจากกล่องแล้วใส่ไม้แขวนอีกครั้ง  แต่คราวนี้มีเพื่อนในไม้แขวนอีกมากมายเหลือคณานับ  แล้วมีผู้คนมาเลือกซื้อกันขวักไขว่ไปหมด  แล้วเมื่อไร ตัวไหนจะเป็นผู้โชคดี

-----------------------------

แนะนำเมื่อ 04เม.ย. 56
0ความคิดเห็น
Share

ข่าวสารที่เกียวข้อง


แสดงความคิดเห็น

 

 

กรุณา Login เข้าระบบก่อนแสดงความคิดเห็น หรือสมัครสมาชิกใหม่ คลิกที่นี่