แผนงานสร้างเสริมวัฒนธรรมการอ่าน Reading Culture Promotion Program

เข้าสู่ระบบ
ลืมรหัสผ่าน

ค้นหา

บทความงานวิจัย

หมวดหมู่

'เรยา' เธอผิดหรือไรที่ใจฝัน?

 

 
จากบทประพันธ์สู่จอแก้ว ดอกส้มสีทองกลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมครั้งยิ่งใหญ่ และอีกไม่นานนี้ 'เรยา' ตัวละครสำคัญจะมาโลดแล่นบนเวที
 
 คงไม่ต่างกับนวนิยายหลายเรื่อง ที่มีผู้จัดละครสนใจและนำไปทำเป็นละครโทรทัศน์ แต่จะมีสักกี่เรื่องที่กระชากเรทติ้งผู้ชมได้มากมายทั้งยังสร้างแรงกระเพื่อมทางสังคมได้เท่า 'มงกุฎดอกส้ม' และ 'ดอกส้มสีทอง' บทประพันธ์ของ ถ่ายเถา สุจริตกุล
 
 
 
 ดอกส้มสีทองเป็นนวนิยายภาคต่อของมงกุฎดอกส้ม เนื้อเรื่องว่าด้วย 'เรยา วงศ์เสวต' หญิงสาวหน้าตาคมเข้ม ผิวคล้ำนวล เธอขี้เกียจเรียนหนังสือตั้งแต่เล็ก และมักหาข้ออ้างไม่ไปโรงเรียนเสมอ
 
 
 ด้วยความที่เรยาไม่สนใจเรียน เส้นทางสู่ความสำเร็จในชีวิตจึงริบหรี่ ในวัยเด็กเธอถูกกลั่นแกล้งสารพัด จึงไม่แปลกเลยหากความใฝ่ฝันของเรยาคือได้อยู่จุดที่สูงสุดฟ้า ทว่าวิธีการไปสู่ความฝันนั้นอาจไม่ใช่หนทางที่ดีที่สุด แต่สำหรับคนที่ไม่มีทางเลือกมากนักอย่างเรยา อาจเป็นหนทางเดียวที่จากดินจะกลายเป็นดาวได้
 
 เรื่องราวของเรยาในดอกส้มสีทองสะท้อนความจริงในสังคมหลายประการ ทั้งเรื่องแก่งแย่งชิงดีที่มีให้พบเห็นในทุกหนทุกแห่ง แม้กระทั่งการแบ่งชนชั้น ผู้มีบารมีมากกว่ามักกดขี่ผู้น้อยกว่า ซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งให้ตัวแทนผู้ถูกข่มเหงอย่างเรยาต้องลุกขึ้นสู้ ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม
 
 ความเข้มข้นในนวนิยายมงกุฎดอกส้มและดอกส้มสีทองถูกถ่ายทอดเป็นละครโทรทัศน์ทั้งสองเรื่อง และเป็นที่สนใจมากจากผู้ชมและนักวิจารณ์ โดยเฉพาะตัวละครเรยา มีทั้งคนเห็นใจและด่าทอ จนกระทั่งกลายเป็นคำยอดนิยมกระทั่งทุกวันนี้ ใครทำไม่ดี ก็กลายเป็น 'เรยา'
 
 อีกไม่นาน...เรยาแห่งดอกส้มสีทองจะสร้างปรากฏการณ์แก่สังคมปากว่าตาขยิบนี้อีกครั้ง ใน 'เรยา เดอะ มิวสิคัล' ละครเวทีที่ผสมผสานความเป็นบรอดเวย์แท้ๆ นอกจากอรรถรสของบทประพันธ์แล้วยังมีอรรถรสจากบทเพลงที่แต่งขึ้นโดย สมเถา สุจริตกุล ผ่านวง Symphony Orchertra เต็มวง โดยจะเริ่มแสดงตั้งแต่วันที่ 14 ก.ย.2555 ไปจนถึง 7 ต.ค.2555 ณ โรงละครอักษรา คิง เพาเวอร์
 
 ต่อจากนี้คือนานาทัศนะของ ถ่ายเถา สุจริตกุล ผู้รังสรรค์ผลงาน นวนิยาย มงกุฎดอกส้ม, ดอกส้มสีทอง ที่มีต่อผลงานของตนเอง ชีวิต และสังคมไทยกับกระแสวิพากษ์วิจารณ์หลากหลายแง่มุมเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อ "เรยา"
 
ในฐานะคนเขียนเรื่องนี้ ความแตกต่างระหว่างงานประพันธ์ ละครโทรทัศน์ และมิวสิคัล คืออะไร?
 
 ดิฉันเคยบอกหลายครั้งแล้วว่า ดิฉันไม่ได้ยึดการเขียนหนังสือเป็นอาชีพหรือเลี้ยงชีพอะไรนะคะ ก็เขียนเพราะว่ามีเวลาและอยากเขียน ดิฉันเป็นคนชอบอ่านหนังสือ ชอบดูละคร ชอบแสดงละคร เมื่อดิฉันอายุน้อยๆ เคยได้แสดงละคร สมัยโน้นเป็นละครการกุศล ละครสมัครเล่น ละครสโมสร ซึ่งมีท่านผู้หญิงดุษฎี มาลากุล เป็นนายก และดิฉันเป็นกรรมการ ก็ได้ร่วมแสดงหลายครั้ง แต่สมัยนั้นละครพูดยังไม่เป็นที่นิยม ดิฉันเคยแสดงละครโทรทัศน์หลายเรื่องซึ่งสมัยก่อนไม่มีการถ่ายล่วงหน้า เป็นการแสดงสด ผิดเป็นผิด ละครเวทีก็เคยแสดง เพราะฉะนั้น เวลาอ่านหนังสือดิฉันมักจะนึกเป็นภาพ หนังสือของดิฉันมีความใกล้เคียงกับละครหรือการแสดง เพราะดิฉันจะมองเห็นฉากที่มันจะออกมาในรูปไหน แทนที่ดิฉันจะเขียนตัวหนังสือแต่ดิฉันเห็นภาพ มันก็มีความเกี่ยวพันกันค่อนข้างลึกซึ้งระหว่างงานเขียนกับที่กลายเป็นละครทั้งหลาย
 
อยากให้คนดูเรยา เดอะมิวสิคัล ได้พบกับอะไร?
 
 คราวนี้ดิฉันทำเอง เขียนบทเอง เพราะฉะนั้นจะมีส่วนที่เหมือนกับนวนิยายมากกว่าในละครโทรทัศน์ เพราะในละครโทรทัศน์ เราให้สิทธิเขาไปทำละคร เขาก็ไปเขียนบท ดัดแปลงได้ในระดับหนึ่ง เค้าโครงเรื่องส่วนมากจะต้องเหมือนในหนังสือ เรื่องนี้ต้องตามใจดิฉัน เพราะอยากจะลองทำตามที่หนังสือเขียนไว้ อย่างในหนังสือ มุมมองของคนเขียนก็มี มุมมองของคนที่เอาไปดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ก็มี มันช่วยไม่ได้ที่จะมีความแตกต่าง เพราะเราเป็นคนละคน
 
 ส่วนเรื่องนี้เคยมีคนติดต่อจะทำภาพยนตร์ระหว่างที่ละครกำลังดัง ซึ่งดิฉันก็ได้บอกหลายครั้งแล้วว่าดิฉันไม่ชอบโหนกระแสของใครทั้งสิ้น ดิฉันค่อนข้างจะเป็นคนหยิ่ง กระแสตัวเองก็ไม่โหน และมีคนบอกหลายครั้งว่าให้เขียนต่อ ดิฉันก็ยังลังเลอยู่ จนกระทั่งปีหนึ่งหลังจากนั้น เพราะดิฉันคิดว่าเมื่อเรื่องแรกได้รับความนิยมมากระดับหนึ่งแล้ว การที่จะคงรูปให้อยู่ในระดับเก่านี่คงยาก เป็นการเสี่ยงอย่างมาก เพราะมันมีแต่เสมอตัวกับแย่ลง ดิฉันก็เลยคิดอยู่นานกว่าจะเขียนภาคต่อไป ซึ่งตอนนี้ก็เขียนแล้ว กำลังอยู่ในนิตยสารพลอยแกมเพชร
 
 แต่สำหรับเรื่องดอกส้มสีทองเป็นเรื่องที่ดิฉันแต่งขึ้นโดยสร้างตัวละครขึ้นมาใหม่จากเรื่องมงกุฎดอกส้ม ซึ่งอาศัยเค้าโครงเรื่องจากเรื่องสั้นจีนมาดัดแปลงเป็นไทย
 
ถ้าดูระหว่าง "มงกุฎดอกส้ม" กับ "ดอกส้มสีทอง" ต่างที่ระยะเวลาและยุคสมัยใช่ไหม?
 
 ไม่ค่ะ ต่อเนื่องกันเลย เพราะเป็นเหตุการณ์ในยุคสมัยใกล้เคียงกันพอสมควร ก็แล้วแต่จะตีความเป็นยุคสมัยไหนก็ย่อมได้ ที่จริงมันไม่ใช่สมัยนี้แน่นอน เพราะหลายอย่างที่มันเกิดขึ้นก็เป็นอดีตมันเคยเกิดอย่างนี้ ไม่ใช่ปัจจุบัน
 
การเขียนนิยายกับละครเวที แตกต่างกันอย่างไร หรือมีปัญหาบ้างไหม?
 
 ไม่มีเลย ง่ายมาก เพราะในหนังสือมีถ้อยคำเหล่านี้อยู่แล้ว ดิฉันเพียงแต่ยกมาบางตอน แรกเริ่มต้องดูก่อนว่าในหนังสือมีเนื้อหาสาระอะไรสำคัญ เพราะหนังสือมี 400 กว่าหน้า ละครเล่นแค่ 2 ชั่วโมง ต้องถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดของผู้หญิงคนนี้ ดิฉันก็ต้องดูก่อนว่าเหตุการณ์อะไรสำคัญในชีวิตของเขา ความเปลี่ยนแปลงอย่างไร ส่วนคำพูดนี่ง่ายมาก เพราะเป็นคำพูดของดิฉันอยู่แล้ว
 
 อย่างที่บอกแล้วว่าดิฉันเขียนหนังสือโดยเห็นรูป เห็นตัวละครแล้ว จึงไม่ยากเลยที่จะถ่ายทอดความพูดในหนังสือมาเป็นคำพูดของตัวละคร เพียงแค่ปรับเปลี่ยนนิดหน่อยเท่านั้นเอง
 
อรรถรสของมิวสิคัลคือเพลง?
 
 มากเลย... ต้องเข้าใจนะคะว่าละครเพลงหรือมิวสิคัลสไตล์บอร์ดเวย์ เราเดินเรื่องด้วยเพลง คำพูดเป็นส่วนประกอบเพลง ไม่ใช่เพลงเป็นส่วนประกอบบทเจรจา ดิฉันก็ต้องคิดก่อน ตอนที่ได้คุยกันว่าจะทำเรื่องนี้เป็นละคร ดิฉันก็บอก ให้สมเถาแต่งเพลง เขาก็มีประสบการณ์เยอะ ติดต่อเขาก็ทำ สมเถาเป็นคนวางโครงเรื่อง เขาไม่ได้อ่านนวนิยายหมด เพราะภาษาไทยก็ไม่สันทัดนัก ดิฉันก็เขียนไปว่าตัวละครตัวนี้เป็นใคร ชีวิตเป็นอย่างไร จบอย่างไร เขาก็ไปทำโครงเรื่อง และมีบางตอนที่เรามาคุยกันว่าอย่างนี้ดีไหม แต่โครงเรื่องเขาเป็นคนวางเพราะเขารู้เรื่องดนตรีมากกว่าดิฉัน ที่อยากจะทำก็คือมันจะเป็นครั้งแรกที่ดนตรีนำเรื่อง ไม่ใช่เรื่องนำดนตรี
 
การแจกแจงบุคลิกตัวละครให้สมเถาฟัง เขาบ่นบ้างไหม?
 
 ไม่บ่น เขาก็หัวเราะไปสิ
 
เมื่อ "เรยา" อยู่บนเวทีต้องตรึงคนดูให้ได้?
 
 ใช่ค่ะ เพราะเขาก็มีความเข้มข้นในตัว แต่ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนไม่ดีหรือเลวแบบไร้เหตุผล การที่เขาดำเนินชีวิตอย่างนี้เพราะอย่างนี้ มนุษย์ทุกคนทำอะไรมีเหตุผลทั้งนั้น อย่างน้อยก็เหตุผลสำหรับตัวเขาเอง เรยาก็เช่นกัน สมเถาเคยบอกว่าจริงๆ แล้ว ลึกๆ ทุกคนรักเรยา อยากเป็นเรยาเสียด้วยซ้ำ
 
คนที่วิพากษ์วิจารณ์ "เรยา" ว่าไม่มีศีลธรรม นั่นหมายความว่าไม่ได้ดูองค์ประกอบอื่น?
 
 เขาไม่ได้อ่านอย่างลึกซึ้ง ดิฉันเขียนเรยาตามชีวิตจริงของมนุษย์ เรยาเกิดในความด้อย เกิดมากับความขาด เกิดมาเป็นลูกคนใช้ คนใช้ทุกคน ลูกเขาคือคุณหนู เขาอยู่ในแวดวงที่ร่ำรวย เด็กต้องมีความทะเยอทะยาน ใฝ่สูง
 
สังคมไทยลืมคิดไปหรือเปล่าว่าที่จริงมีคนแบบเรยาเยอะมาก?
 
 ใช่..ยอมรับหรือไม่ยอมรับเท่านั้น ดิฉันบอกตลอดนะว่าเรยาไม่ผิด เขาผิดหรือที่เขามีความฝัน มนุษย์เราเกิดมาผิดหรือที่จะมีความหวังสูงขึ้นจากฐานะอย่างว่า แต่ถ้าเผื่อไม่มีองค์ประกอบที่จะดันเขา อย่างเด็กขี้เกียจเรียน ก็ต้องหาทางไปถึงจุดนั้นตนได้ เรยาคิดว่าตัวเองอยากเป็นนางฟ้าเพราะอะไร เพราะตัวเองนี่ต่ำ ที่สูงสุดคือฟ้า ผิดหรือ เขาไม่ผิดนะ แต่การที่ไปถึงฟ้าอาจไม่ถูกต้อง แต่อย่าลืมนะว่าทุกคนไม่ได้โชคดีเสมอไป
 
ประโยคที่ว่า "ผิดหรือที่มีความฝัน" เพราะมาก?
 
 ละครเรื่องนี้แหละจะถามคนดูว่าผิดหรือ
 
ในแง่บทละคร แรงไหม แรงเหมือนที่เห็นในละครโทรทัศน์หรือเปล่า?
 
 ก็แรงนะคะ ดิฉันลังเลเหมือนกัน เพราะดิฉันถูกอบรมมา เช่น พูดคำว่าผัวไม่ได้ ต้องสามี ภรรยา ดิฉันเป็นคนโบราณ เวลาเขียนบท เพื่อให้เข้ากับลักษณะของผู้หญิงที่ชื่อเรยาจำเป็นต้องใช้คำพวกนี้ บางทีดิฉันบอกผู้กำกับ ตายจริง! นี่แรงไปหรือเปล่า เขาบอกไม่เป็นไร ลูกยุเยอะ ก็เลยมีคำแรงๆ เยอะ แต่ดิฉันไม่พูดคำเหล่านี้ ก็ไม่ทราบว่าคนสมัยนี้อาจเป็นเรื่องธรรมดา
 
ภายในเวลา 2 ชั่วโมงต้องดึงตัวละครทั้งหมดที่ปรากฏในหนังสือมาโลดแล่น?
 
 ตัวสำคัญคือผู้ชาย 3 คน คนแรกคือ ผู้บริหารสายการบินที่เอาเรยามาเป็นนางฟ้า ซึ่งบังเอิญเขามีภรรยาแล้ว และภรรยาก็ออกมาปราบไปตามเรื่อง ก็จบไป
 
 ผู้ชายคนที่สอง ซึ่งเขาพบบนเครื่องบิน ก็บังเอิญมีภรรยาแล้วอีก เรยาผิดหรือ เขาก็อยากได้ดี ก็เผอิญเจอคนที่มันขวานบิ่นแล้วทั้งนั้น
 
 ส่วนคนที่สาม เป็นคนที่เรยาคิดแล้วว่าใช่ เพราะเขาไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเป็นคนไทย เพราะพบที่ซานฟรานซิสโก
 
เพลงประกอบอลังการไหม?
 
 ดิฉันว่าอลังการนะ (หัวเราะ) คนอื่นไม่ทราบ...แต่มันเป็นแบบมิวสิคัลแต่ร้องภาษาไทยนะ
 
มีบางเพลงไหมที่ทำให้เห็นถึงความเศร้าของ"เรยา"?
 
 มีค่ะ... คือเพลงผิดหรือไรที่ใจฝัน เป็นเพลงเอก ทำนองนี้จะเป็นทำนองนำตลอด เรยาตอนเด็กถูกรังแก เขาจะมาร้องเพลงนี้ ผิดหรือที่เขาฝันน่ะ ที่เขาอยากขาว อยากให้คนเอาอกเอาใจ เขาผิดหรือ นี่เป็นเพลงที่กินใจมาก
 
รูปแบบมิวสิคัลนี่ถูกใจไหม?
 
 แหม...ก็ถูกใจอยู่แล้ว ทำเองน่ะ ทุกครั้งที่ซ้อม นั่งเป็นเดือนๆ แล้วนะ เคี่ยวเลย ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลย ตัวละครมานี่ ฉันเขียนให้เธอเป็นอย่างนั้นๆ นิสัยเธอเป็นอย่างนี้ๆ ไม่หลุดจากจินตภาพ นี่คือเรยาของถ่ายเถาจริงๆ แต่อย่าไปเทียบกับอย่างอื่นนะคะ เพราะไม่ใช่งานของดิฉัน
 
ในฐานะผู้เขียน ทำไมสังคมไทยถึงพุ่งเป้ามาที่เรยามาก?
 
 อาจมีอะไรหลายอย่างชวนติดตาม อีกอย่างหนึ่ง คนดูเขาดูไม่ลึกซึ้ง ดิฉันไม่ได้เขียนให้เรยาหยาบคายกับแม่ มีไหมที่เรยาลุกขึ้นให้แม่นวดให้ ไม่มี เพราะดิฉันไม่เคยทำ คิดไม่ออกว่าควรจะทำ แต่ก็นั่นละ ก็เอาใจให้มันตื่นเต้น หวือหวา ให้มันเปรี้ยว หนักขึ้น แล้วก็มีตัวละครซึ่งดิฉันไม่ได้เขียน แต่ทางนู้นแต่งเติมขึ้น ก็แล้วแต่
 
สังคมไทยดัดจริตหรือเปล่า...ทั้งที่มีคนอย่างเรยามีเยอะมาก?
 
 ใช่...แล้วบางคนเนี่ย เลวกว่าเรยาก็มีเยอะ แต่เราไม่ยอมรับต่างหาก แบบความผิดของตัวเองไม่เห็นนั่นแหละ
 
"เรยา เดอะ มิวสิคัล" จะเบากว่าฉบับโทรทัศน์หรือไม่?
 
 ดิฉันว่าไม่เบานะ แต่วิธีเชือดเฉือนนี่ทำด้วยคำพูดได้ ไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นตบตี หรือด่าทอ ผลักไสกัน คำพูดอย่างผู้ดีนี่มันแสบกว่าเสียยิ่งกว่าลุกขึ้นด่าเสียอีก
 
กลัวกระแสสังคมด้านลบเหมือนตอนที่เป็นละครโทรทัศน์หรือไม่?
 
 ไม่กลัว ไม่ลบจริงสิคุณ เห็นดูกันติดกันทั่วบ้านทั่วเมือง อย่างนี้ไม่ลบจริง คิดดูสิ ท่าน ว.วชิระ เมธี ยังออกมาพูดเลย มีไหมละครโทรทัศน์เรื่องไหนที่พระออกมาเทศน์หลังจากจบแล้ว มีไหม (หัวเราะ)
 
ถ้าพูดในแง่งานเขียน เรยาประสบความสำเร็จมาก?
 
 อันนี้ก็ต้องแล้วแต่นะคะ ดิฉันพูดเองไม่ได้หรอก ที่จริงก็เก๋ไปอีกแบบนะ กลายเป็นว่าทุกคนใช้คำว่าเรยา คนขี้ปดก็เรยา ผู้หญิงที่เสเพลก็เรยา การเมืองก็เรยา แย่งตำแหน่งก็เรยา ก็เก๋ไปอีกแบบนะ มันก็ตลกดี (หัวเราะ)
 
งานเขียนเรื่องต่อไปมีไหม?
 
 มี...ดอกส้มสีทอง 2 ดิฉันใช้ชื่อว่าเรยา ลงในนิตยสารพลอยแกมเพชรตอนนี้ลงไปได้ 5- 6 ตอนเท่านั้น มีคนช่วยแต่งเยอะมาก มีคนนั่งเทียนแต่งให้ดิฉันเยอะมากเลยซึ่งมันไม่ตรงกับที่ดิฉันจะเขียน ตอนนี้ก็เลยเขียนเสียเลย ต่อจากเรื่องเก่า เพราะเรื่องเก่าจบห้วนมาก หนังสือของดิฉันจบห้วน บางทีขี้เกียจเขียนก็จบเลย (หัวเราะ)
 
มีอะไรจะฝาก"เรยา เดอะ มิวสิคัล"ถึงคนที่จะไปดูบ้าง?
 
 ละครเพลงประเภทนี้ คือประเภทบอร์ดเวย์ เพลงนำเรื่องยังไม่มีการแสดงที่นี่ อย่าลืมนะคะว่าแต่งโดยคนไทย เล่นโดยคนไทย และใช้วงออร์เคสตราไทย ทุกอย่างก็ไทย อีกอย่างหนึ่ง มาลองดูเรยาของผู้เขียนสิ เขาคิดอย่างไร อาจจะไม่สนุกสนานหรือโลดโผนเท่าละครโทรทัศน์ อันนี้ก็แล้วแต่วิจารณญาณของผู้ชม
 
 แต่ดิฉันค่อนข้างปลาบปลื้มว่าเพลงเพราะ และแต่ละเพลงมันสื่อมาก มีหลายรสนะ ดิฉันไม่ได้มุ่งแต่ความซีเรียส หรืออิจฉาริษยา ยื้อแย่งแก่งดีกันอย่างเดียว ก็ลองมาดูนะ
 
โดย : ทีมงานจุดประกายวรรณกรรม
แนะนำเมื่อ 27ก.ย. 55
0ความคิดเห็น
Share

แสดงความคิดเห็น

 

 

กรุณา Login เข้าระบบก่อนแสดงความคิดเห็น หรือสมัครสมาชิกใหม่ คลิกที่นี่

 

 

จำนวนการเข้าชม: 7,278,050 ครั้ง