แผนงานสร้างเสริมวัฒนธรรมการอ่าน Reading Culture Promotion Program

เข้าสู่ระบบ
ลืมรหัสผ่าน

ค้นหา

บทความงานวิจัย

หมวดหมู่

เล่มโปรด วาด ระวี

 

 
สำนักหนังสือใต้ดินเป็นกลุ่มของนักเขียนรุ่นใหม่รวมตัวกันเคลื่อนไหว ถือกำเนิดขึ้นช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ เคลื่อนไหวกิจกรรมเกี่ยวกับวรรณกรรมและพิมพ์วรรณกรรมสร้างสรรค์ สำนักหนังสือนี้เกือบ 8 ปีที่ผ่านมานักเขียนนาม วาด รวี มีบทบาทประหนึ่งเป็นเจ้าสำนัก แต่ขณะนี้เขาได้วางมือแล้ว คงต้องคอยติดตามกันต่อไปว่าสำนักหนังสือนี้จะดำเนินไปในทางใด และใครจะมีบทบาทต่อจากเขา
            หลังจากปิด “ร้านหนังสือใต้ดิน” ที่สยามสแควร์ เมื่อต้นปี 2548 นี้ ปัจจุบัน วาด รวี ทำวารสารหนังสือใต้ดินรายสามเดือนชื่อ UNDERGROUND BULEteen ปัจจุบันเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ shine  และกำลังจะมีงานเขียนหนังสือรวมเล่มออกมาให้ผู้อ่านได้ยลโฉมกัน
          วาด รวีกล่าวว่าความทะเยอทะยานในการเขียนหนังสือของเขา คือ เขียนหนังสือให้ได้เท่ากับหรือมากกว่าหนังสือที่ตนเองชื่นชม
            ถ้าอย่างนั้นหนังสือที่เขาชื่นชอบเหล่านั้นคือเล่มใด
“ผมชอบงานของ ฟีโอโดร์ ดอสโตเยสกี เกือบทุกเล่ม โดยเฉพาะ พี่น้องคารามาซอฟ งานของ กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ โดยเฉพาะ หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว ซึ่งงานพวกนี้เป็นที่รู้จัก ส่วนใหญ่คนที่เป็นคอวรรณกรรมก็จะชอบกัน งานของ อัลแบร์ กามู ชอบแทบทั้งหมด โดยเฉพาะ คนนอก เรื่องสั้นของ ไฮน์ริช เบิร์น ที่แปลเป็นภาษาไทยแล้วในชื่อ พลเรือนเหมือนกัน เรื่องสั้นของ โดนัลด์ บาล์เทลมี  นิยายของ วิกเตอร์ ฮูโก เหล่านี้เป็นตัวอย่างงานที่ชอบ”
 
ชอบแต่วรรณกรรมคลาสสิกหรือ
คลาสสิกบางอันที่ผมไม่ชอบก็มี  อย่างของ กุสตาฟ โฟลแบร์ต ผมไม่ค่อยชอบ มาดามโบวารี ผมเฉย ๆ  ซึ่งอันนี้ก็คงเป็นรสนิยมด้วย หรือไม่ก็เป็นเรื่องเงื่อนเวลาในตอนที่อ่าน เรื่องสั้นบางเรื่องของ เจมส์ จอยซ์  ผมไม่ชอบ แต่ชอบนิยายของเขา
            งานของคนไทยที่ชอบก็มี ตลิ่งสูง ซุงหนัก ของ นิคม รายยวา  เงาสีขาว ของ แดนอรัญ แสงทอง  หรือของญี่ปุ่นก็ชอบงานของ คาวาตะ  ที่เป็นเรื่องสั้นจะชอบหลายเรื่อง และเรื่องยาวชื่อ เสียงแห่งขุนเขา ถ้าจำไม่ผิด อ่านนานมาแล้ว
งานที่คอวรรณกรรมทั่ว ๆ ไปพูดถึงกันส่วนใหญ่ผมก็ชอบ งานของ มิลาน คุนเดอรา อย่าง ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต ก็ค่อนข้างชอบ แต่เล่มอื่น ๆ ผมเฉย ๆ  แต่ รักชวนหัว นี่ชอบ ยุคใหม่คงเป็นบางเล่มบางคน ซึ่งหนังสือมันเยอะมาก ผมก็ตามอ่านไม่หมด แต่โดยส่วนใหญ่รสนิยมของผมคงไม่ต่างจากนักอ่านที่อ่านวรรณกรรมคนอื่น ๆ
เพียงแต่ว่าผมอาจจะสนใจงานที่เป็นกระแสสำนึก หรืองานที่มันมีอารมณ์ขัน หรือมีการเสียดสี มีการยั่วล้อที่ค่อนข้างแหลมคม หรือทำได้สนุกในความรู้สึกของผม จะมีงานที่ผมติดใจเป็นพิเศษอยู่ 2-3 แนว
อย่างของ แดนอรัญ แสงทอง หรือของ เจมส์ จอยซ์ ผมอ่าน ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน (A PORTRAIT OF THE ARTIST AS A YOUNG MAN)  ก็สนุกดี หรือของ เวอร์จิเนีย วูล์ฟ ซึ่งอ่านยาก แต่ก็ดูมีเสน่ห์  คือ กระแสสำนึกจะมีเสน่ห์ที่ผมชอบ แต่บางคนเขาไม่ชอบ
          วรรณกรรมไทยของนักเขียนใหม่ ๆ ที่น่าสนใจนั้นมี แต่จะไม่พูดว่าใคร อยากจะดูต่อไปเรื่อย ๆ ก่อน
 
แล้วงานบทกวีชอบใครเป็นพิเศษ
ประกาย ปรัชญา ส่วนกวีฝรั่งไม่ค่อยได้อ่าน อ่านบ้าง แต่ไม่ถึงขนาดบอกได้ว่าชอบของใคร ส่วนใหญ่มีไม่กี่คน
            เก่าหน่อยก็ นายผี, จิตร ภูมิศักดิ์ บางชิ้นผมจะชอบ ใหม่ ๆ จะมี ศักดิ์สิริ มีสมสืบ บางชิ้นใหม่ขึ้นมาอีกก็ของ อังคาร จันทราทิพย์ ในงานของอังคาร ผมชอบความซื่อตรงบางอย่าง และความเอาจริงเอาจังกับบางเรื่อง บางประเด็น
งานของ ประกาย ปรัชญา ชอบจังหวะ เสียง เขาเป็นคนเขียนบทกวีที่มีเสน่ห์ และมีมุมมองที่น่าสนใจ มุมมองของประกายเป็นมุมมองแบบนักคิด คือ เป็นมุมมองที่มีเสน่ห์ เมื่อบวกกับเสียง และจังหวะของประกาย ถ้าผมอ่านไปเรื่อย ๆ จะมีชิ้นที่ “โดน” ทุกอยู่เรื่อย ๆ
อย่างสมัยหนึ่งเคยชอบชิ้นที่ชื่อ “ลานฝุ่นลม” มาสมัยนี้ก็ชอบ “นอกตรอกเฮียบไถ่, หลังสนธยา”   มันเพราะ มันให้ภาพชวนค้นหา
            ชิ้น “ลานฝุ่นลม” ที่เขียนถึงกระเทยเฒ่า ผมจำคำไม่ได้แล้ว แต่เป็นบทหนึ่งที่ชอบมาก  ถือว่าเป็นกวีคนโปรด
ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ ผมชอบอารมณ์ขันเจ็บ ๆ ของเขา เป็นบุคลิกของเขาอยู่แล้ว อ่าน ๆ ไป ถ้าลงตัวกับรสนิยมของเรา เราก็จะชอบ แต่ก็ไม่ได้ชอบทุกชิ้น จะเป็นบางชิ้น อารมณ์ขันและสายตายียวนเป็นสายตาที่ผมชอบ เหมือนสายตาของ บาล์เทลมี หรือสายตาของ ไฮน์ริช เบิร์น หรือสายตาของกีย์ เดอ โมปัสซัง มันมีความยียวนบางอย่าง จะชอบอารมณ์ยียวนแบบนั้นในงานวรรณกรรม
 
นิตยสารชอบเล่มไหน
พูดยาก แต่จะคิดถึง โลกหนังสือ ก่อน ถ้านิตยสารร่วมสมัย... คือ คนทำหนังสือรุ่นใหม่ ที่ผมเชียร์ก็อย่างที่รู้กันอยู่ ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา, อธิคม คุณาวุฒิ ถ้าเขาทำหนังสือ ยังไงผมก็ซื้ออ่าน ก็คือเป็นคนที่ผมเชียร์ ชอบในจุดยืนของเขา ชอบในวิธีการของเขา สำหรับนิตยสารที่อยู่บนแผงตอนนี้ก็- ผมเป็นคนอ่านนิตยสารค่อนข้างกว้าง คือ เห็นอะไรน่าสนใจก็หยิบมาอ่าน เวลานี้หนังสือบนแผงเยอะมาก แล้วส่วนใหญ่ไม่ดี ไม่ดีนี่หมายถึงไม่ตั้งใจ อ่านแล้วรู้เลยว่าไม่ใส่ใจ ไม่ใช่ผลงานของคนที่รักหนังสือจริง ๆ  ดังนั้น นิตยสารที่มีคุณภาพก็ยังคงเป็นหัวเก่าแก่ที่ทำมานาน มีมาตรฐาน โดยเฉพาะนิตยสารหัวไทยที่ไม่ได้ซื้อหัวมาจากเมืองนอก จะค่อนข้างประณีต และมีวัฒนธรรม นิตยสารของคนรุ่นใหม่ที่น่าสนใจ ที่อ่านแล้วเห็นความตั้งใจก็มี ที่เก่าหน่อยก็ BIOSCOPE ที่ใหม่หน่อยก็ THE ROCK, animag, ต้าเจียห่าว นี่เป็นหนังสือที่อ่านแล้วรู้เลยว่าคนทำตั้งใจทำ แล้วจะดูดี อ่านสนุก
ส่วนนิตยสารเล่มที่อ่านประจำจริง ๆ อย่างต่อเนื่องก็มี ศิลปวัฒนธรรม น่าจะเป็นนิตยสารที่สนุกที่สุดในตอนนี้
 
 
 
โดย...นายอยู่ดี 
แนะนำเมื่อ 27ส.ค. 55
0ความคิดเห็น
Share

แสดงความคิดเห็น

 

 

กรุณา Login เข้าระบบก่อนแสดงความคิดเห็น หรือสมัครสมาชิกใหม่ คลิกที่นี่

 

 

จำนวนการเข้าชม: 7,425,224 ครั้ง